دات نت نیوک
X
GO

روش های اتصال

سالیان درازی است که بشر برای ساختن مصنوعات گوناگون، مواد مختلف را به هم متصل می نماید. ایجاد اتصال پایدار میان مواد مهندسی از پرکاربردترین و در عین حال حساس ترین روش های تولید است. هرچند تنها بخشی از اتصالات ایجاد شده در صنایع نیازمند استفاده از دانش و مهارت متخصصان آن امور به منظور ایجاد اتصالی پردوام است اما آنچه این بخش را مهم می سازد، میزان حساسیت و گردش مالی بالای آن است.

 

 

به عنوان نمونه همان طور که در بخش "چرا جوشکاری؟" آورده شده است، مطابق آمارهای انجمن جهانی فولاد (WSA)، میزان مصرف جهانی محصولات فولادی در سال 2015 حدود 1500 میلیون تن بوده که پیش بینی می شود حداقل یک بار تحت جوشکاری قرار گرفته باشند. اما بخش قابل ملاحظه ای از این حجم جوشکاری برای ساخت سازه هایی استفاده می شود که کاربرد عمومی داشته و حساسیت چندانی ندارند. مواردی مانند قاب و حفاظ در، پنجره و راه گاه ها و برخی اجزاء و سازه های تاسیساتی در انواع ساختمان ها، ملزومات، تزئینات و اثاثه خانگی، اداری، تجاری و شهری و بسیاری دیگر از آن جمله اند.

تحقیقات انجام شده نشان می دهد که تنها بخشی از این حجم مصرف جهانی محصولات فولادی برای جوشکاری سازه هایی به کار می روند که نیازمند دقت نظر متخصصان می باشند. اما این بخش، صرف نظر از حجم آن، عمده گردش مالی صنعت جوشکاری را به خود اختصاص می دهد و این دلیلی بر لزوم پرداختن به این فرایند و تلاش مستمر جهت بهبود آن است. زیرا کوچکترین بهبود می تواند تاثیری قابل ملاحظه در مقیاس کلی داشته باشد.

مواد مهندسی را به طور کلی به دو شکل دائم و یا موقت به یکدیگر متصل می سازند. روش های اتصال دائم يا متالوژيكی شامل روش هایی است که در آنها به دلیل امتزاج موضعی، مرزهای مواد پس از اتصال قابل شناسایی نبوده و جداسازی آنها بدون تخریب فلز پایه امکان پذیر نیست. جوشکاری از جمله این روش ها است. اما در روش‌های اتصال موقت يا مكانيكی تمامی مرزهای مواد پس از اتصال قابل شناسایی بوده و جداسازی آنها بدون تخریب فلز پایه امکان پذیر است. پیچ و مهره از جمله عوامل اتصال در یکی از این روش ها است.

لازم به ذکر است برخی از کتب معتبر علاوه بر انواع اتصال دائم و موقت، گونه دیگری را با نام نیمه موقت یا نیمه دائم معرفی می کنند. در این نوع اتصال، جداسازی بدون تخریب فلز پایه و از طریق تخریب عامل اتصال انجام می پذیرد. کتب فوق اتصالاتی که به کمک لحیم کاری و یا پرچ کاری ایجاد می شوند، را در این گروه جای می دهند.

انجمن جوشکاری امریکا در استاندارد AWS A3.0 روش های اتصال مواد را در سه گروه اتصال مکانیکی، جوشکاری و اتصال چسب جای می دهد. در این تقسیم بندی گروه جوشکاری به سه بخش جوشکاری ذوبی، جوشکاری حالت جامد و لحیم کاری تقسیم می شود.

صفحات آینده به توضیح انواع روش های اتصال اختصاص دارد. در آغاز به فرایند جوشکاری پرداخته شده و مزایا و معایب انواع حالت مذاب و حالت جامد آن بیان شده است. سپس لحیم کاری آورده شده و انواع نرم و سخت آن تشریح شده است. پس از آن توضیحاتی در خصوص نحوه اتصال با پیچ و پرچ درج شده و گونه های مختلف آنها ذکر شده اند و به دنبال آن در هم تنیدگی (Clinching) به عنوان دیگر روش اتصال تشریح شده و در آخر نیز در خصوص فرایند چسبکاری، انواع چسب و ویژگی های آنها صحبت شده است.