دات نت نیوک
X
GO

دکتر محمود سرکاری خرمی

جناب آقای دکتر خرمی از فعال ترین اساتید دانشگاه ایران در زمینه جوشکاری می باشند. ایشان پس از اتمام تحصیلات خود چند سالی است که مشغول فعالیت های آموزشی، پژوهشی و اجرایی در زمینه های گوناگون علوم و فناوری های جوشکاری بوده که حاصل مکتوب آن تالیف ده ها مقاله و نیز همکاری در تالیف کتاب اتصال فلزات غیرهمجنس می باشد.

جناب آقای خرمی، کارشناسی خود را در رشته مهندسی متالورژی و کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی خود را در رشته جوشکاری در دانشگاه صنعتی شریف گذرانده و پس از سپری نمودن دورانی از پژوهش های پیشرفته در زمینه جوشکاری اصطکاکی اغتشاشی (FSW) در مراکز علمی کشور ژاپن، به ایران بازگشته و به عنوان عضو هیات علمی دانشگاه تهران به فعالیت های آموزشی و پژوهشی خود و نیز همکاری با صنعت ادامه می دهند. امیدوارم که شما کاربر گرامی نیز از مطالعه این مصاحبه لذت برده و از آن بیاموزید.

 

 

لطفا در ابتدا و مطابق روال مرسوم خود را معرفی فرمایید.

محمود سرکاری خرمی هستم عضو هیات علمی دانشکده مهندسی متالورژی و مواد دانشگاه تهران و از سال 96 در این سمت فعالیت¬های آموزشی و پژوهشی خود را آغاز نموده ام.

 

از دوران پیش از ورود به دانشگاه برای مان بگویید؟ زندگی در آن روزگار چگونه بود؟

من در دبیرستان نمونه دولتی امام صادق مشغول به تحصیل بودم. زمان ما تقریبا اوج رقابت در کنکور محسوب می شد. به هر حال دانش آموزان در رقابت بسیار سختی در تلاش جهت موفقیت در کنکور و کسب قبولی در رشته ها و دانشگاه های برتر بودند. با توجه به موقعیت علمی دبیرستان، عمده زمان ما با خواندن دروس و شرکت در آزمون های مختلف سپری شد.

 

چرا دانشگاه صنعتی شریف؟ چرا رشته مهندسی متالورژی؟

از زمانی که تحصیلات را شروع کردم احساس نمودم که علاقه بیشتری به دروس ریاضی و فیزیک دارم. از این نظر به رشته ریاضی فیزیک در دبیرستان روی آوردم و قصد داشتم در زمینه مهندسی و طراحی فعالیت داشته باشم. همیشه در نظر داشتم که در آینده در ساخت تجهیزات پیشرفته و طراحی شرکت کنم و همواره زمینه ذهنی من از این مسائل پر شده بود و هیچ وقت به اینکه در زمینه پزشکی یا وکالت فعالیت داشته باشم، فکر نکرده ام. البته عمده دانش آموزان باهوش و فعال در زمینه درس خواندن و تحقیق تقریبا علاقه مشابهی با من داشتند و رقابت در زمان ما برای مهندس خوب شدن بود. البته امروز با توجه به مسائل اقتصادی و آمار بالای بیکاری در مهندسی، این رشته در حال حاضر طرفداران خود را تا حد زیادی از دست داده و رقابت اصلی در تحصیل رشته های پزشکی متمرکز شده است. با این تفاسیر در آن زمان علاقمند به عرصه مهندسی بودم و برای همین منظور هدف گذاری کردم. البته هیچ وقت هم به این فکر نمی کردم که در زمینه مهندسی مواد مشغول به کار شوم و آینده شغلی من در این زمینه رقم بخورد. به هر حال برخی از وقایع زندگی خارج از تصورات ذهنی ماست و پیش آمدهایی است که گاه بسته به موقعیت زمانی و مکانی شکل می گیرند و از این نظر خیلی اوقات باید امیدوار بود که آخر قصه خوشایند باشد.

 

تحصیلات تکمیلی خود را در کدام دانشگاه ها گذراندید؟

من مقطع کارشناسی خود را در دانشگاه صنعتی شریف در رشته مهندسی مواد آغاز کردم. با توجه به نمرات خوبی که در دروس تخصصی کسب کردم، موفق شدم این مقطع را با رتبه اول در دانشکده به اتمام برسانم و با توجه به سهمیه استعدادهای درخشان وارد مقطع کارشناسی ارشد شوم. در آن زمان رقابت بسیار زیادی برای ورود به گرایش جوشکاری در مقطع ارشد وجود داشت و البته با توجه به اینکه در دوران کارشناسی ام، پروژه هایی در زمینه جوشکاری انجام داده بودم، به این گرایش علاقمند شده و در گرایش جوشکاری تحصیلات کارشناسی ارشد خود را ادامه دادم. جناب آقای دکتر کوکبی از اساتید سرشناس این علم هستند و من نیز علاقمند بودم تحت راهنمایی ایشان پروژه خود را به انجام برسانم که این اتفاق نیز افتاد. در این مقطع هم موفق شدم به عنوان دانشجوی ممتاز فارغ التحصیل شده و بدون کنکور به مقطع دکتری راه پیدا نمایم. بنابراین تصمیم گرفتم تحصیلات مقطع دکتری را با تخصص جوشکاری و تحت راهنمایی دکتر کوکبی در دانشگاه صنعتی شریف آغاز نمایم. در این مدت، فرصتی فراهم شد که برای تکمیل تحقیقات خود به کشور ژاپن سفر کنم و بخش قابل توجهی از رساله دکتری خود را آنجا به انجام برسانم. البته در آن زمان از کشور آمریکا هم پذیرش داشتم که با توجه زمان بر رودن فرایند اخذ ویزای آن کشور تصمیم گرفتم تا عازم ژاپن شوم. با توجه به موفقیت های بسیار خوبی که در ژاپن ایجاد شد، توانستم که ارتباط همکاری خود را با آنجا حفظ نموده و تحقیقات مشترک زیادی را انجام دهم.

 

پایان نامه های مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی حضرتعالی در چه زمینه ای بود. لطفا حسب صلاحدید توضیح بفرمایید.

در مقطع ارشد در زمینه جوشکاری اصطکاکی اغتشاشی آلیاژ آلومینیوم تحقیق کردم که موضوع روز دنیا در حوزه جوشکاری بود. در مقطع دکتری نیز همین حوزه را به شکل تخصصی تر و عمیق تر دنبال کردم و در زمینه کامپوزیت های سطحی ایجاد شده با فرایند اصطکاکی اغتشاشی به فعالیت تحقیقاتی پرداختم.

 

از تالیفات و ترجمه های خود بفرمایید؟

از پایان نامه¬های کارشناسی و کارشناسی ارشد و نیز تحقیقاتی که در کنار آن به انجام رسید، موفق به چاپ چندین مقاله ISI شدم. هم چنین حدود 8 مقاله ISI نیز از رساله دکتری اینجانب به چاپ رسیده است. البته با همکاری هایی که با چندین محقق در کشور ژاپن دارم در حال آماده کردن مقالات دیگری هستم که امیدوارم نتایج آنها در آینده نزدیک به چاپ برسد.

همچنین با جناب آقای دکتر امیر حسین کوکبی کتابی در زمینه اتصال فلزات غیرهمجنس تالیف شده است که مراحل نهایی چاپ را سپری می کند و به امید خدا به زودی در دسترس متخصصان حوزه مهندسی جوش قرار خواهد گرفت.

 

با کدام یک از بخش های صنعت همکاری نموده اید؟ در صورت تمایل نام بخش ها یا شرکت ها را ذکر فرمایید؟

در طول مدت تحصیل و به ویژه پس از پایان تحصیلات تلاش کرده ام به موازات فعالیت های علمی و پژوهشی خود، با صنعت نیز ارتباط مؤثری برقرار نمایم. البته با توجه به موقعیت شغلی، بیشتر تمرکز من روی فعالیت های دانشگاهی متمرکز است.

مدتی به عنوان مشاور علمی در حوزه مهندسی جوش و علل تخریب در مرکز تحقیقات متالورژی رازی فعالیت داشتم و در انجام پروژه های بسیار زیادی نیز مشارکت داشتم. هم چنین به صورت انفرادی در این مدت با صنایع زیادی همکاری داشته و موفق شدم که چندین فرایند تولید که منحصر به کشورهای خاصی بود، را بومی سازی کنم که از جمله آنها تکنیک های خاص مهندسی سطح و ایجاد کامپوزیت های سطحی با خواص ویژه می باشد که دانش فنی بسیار پیچیده ای دارد.

در حال حاضر نیز با صنایع خودروسازی، تعدادی از شرکت های ساخت قطعات موتورهای پیستونی، قطعات فورج، تجهیزات و ابزارهای سایشی و بهبود مقاومت در برابر سایش با استفاده از جوشکاری نیز همکاری دارم.

 

 

همکاری تان با دانشگاه تهران چگونه آغاز شد؟

با عنایت به اینکه من هر سه مقطع را در دانشگاه صنعتی شریف گذرانده بودم، شناخت جامعی از دیگر دانشگاه ها نداشتم. اما با توجه به اینکه یک ترم قبل از استخدام در آنجا درس ارائه کردم، ارتباط با دانشگاه تهران به تدریج شکل گرفت و در نهایت پس از سپری شدن مراحل بررسی پرونده استخدامی اینجانب، با درخواست من موافقت شد و از سال 1396 فعالیت خود را در دانشگاه تهران آغاز نمودم. البته به طور همزمان درخواست استخدام من در دانشگاه صنعتی شریف نیز مورد موافقت قرار گرفته بود.

 

ارزیابی کلی تان از دانشجویانی که این روزها مشغول به تحصیل در دانشگاه ها هستند، چیست؟

به یاد دارم که در زمان ما دانشجویان انگیزه فوق العاده زیادی برای فراگیری علم داشتند. طوری بود که من برای برخی از دروس کتب متعددی را تهیه می کردم و بسیاری از دروس را به جزوات کلاسی اکتفا نکرده و منابع علمی مختلف را مطالعه می نمودم. جو علمی بسیار قوی بر دانشگاه حاکم بود. اما متاسفانه الان شاهد هستیم که روز به روز جو علمی دانشگاه ها تضعیف می شود و دانشجویانی بدون انگیزه وارد دانشگاه می شوند و از بدو ورود به دانشگاه برای فراگیری علم هدف گذاری نمی کنند و تنها جهت اخذ مدرک دانشگاه را انتخاب نموده اند. این موضوع چالش بسیار مهمی در جامعه است و لازم است تا تدابیر لازم اندیشیده شود. موضوع دیگر این است که دانشجویانی که انگیزه یادگیری و فعالیت علمی دارند فقط به فکر خروج از کشور هستند که این قضیه هم می تواند صدمات جبران ناپذیری برای آینده کشور ایجاد نماید. به نظر من شرایط اقتصادی حاکم بر جامعه و به ویژه معضل بیکاری مهم ترین دلایل بی انگیزگی دانشجویان است.

 

ارزیابی تان از نظام آموزشی علمی و مهارتی چیست؟ چه تفاوت هایی میان نظام آموزشی جاری در ایران و آنچه در سطح بین الملل در حال اجرا است، ملاحظه می فرمایید؟

سیستم آموزشی جاری کشورمان بر محوریت تدریس - فراگیری است. لذا شاهد هستیم که در بسیاری از موسسات آموزشی و دانشگاهی دانشجویان با سپری کردن تعدادی واحد درسی فارغ التحصیل می شوند که این موضوع به ویژه در رشته های مهندسی نوعی فاجعه محسوب می شود. دانشجو می بایست علاوه بر یادگیری از طریق تدریس و آموزش، به یادگیری از مسیر پژوهش نیز بپردازد، مشکل اساسی دوم این است که ارتباط صنعت و دانشگاه آن طور که باید شکل نگرفته است. تعریف پروژه های دانشگاهی بر اساس نیاز صنعت یک اصل در دنیای کنونی است که متاسفانه در کشورمان اجرا نمی شود. مشکل سوم نیز تاکید بر ارائه مقاله به جای حل مشکلات صنعت کشور است. ارائه مقالات به جهت رشد علمی کشور مطلوب است اما نه تا آنجا که از اهداف اصلی غافل شویم. به نظر اینجانب هدف اصلی می بایست تولید علم و ایجاد تکنولوژی های روز دنیا در کشور باشد تا زمینه ساز ایجاد شغل و محصول در کشور شود. ایجاد فضای کاری و تحقیقاتی تنها با هدف ارائه مقاله موجب اتلاف زمان و سرمایه است، مگر نه اینکه اگر تحقیقاتی منجر به ایجاد تکنولوژی شود نتایج آن هرگز منتشر نمی شود. دانشگاهیان می بایست بر ایجاد دانش و فناوری در صنعت متمرکز شوند، هر چند که انجام تحقیقات علمی و ارائه مقاله نیز جز اهداف آنهاست، اما به نظر بنده اولویت کمتری نسبت به توسعه دانش و فناوری دارد.

 

ارزیابی شما از شرایط صنعت جوشکاری ایران چیست؟

صنعت جوشکاری در ایران از نظر علمی و تکنولوژی نسبت به دیگر کشورهای صنعتی سابقه طولانی ندارد. طی سال¬های اخیر شناخت و آگاهی دانشجویان و افراد علمی و صنعتی نسبت به این حوزه افزایش یافته است و خوشبختانه از اقبال عمومی خوبی نیز برخوردار است به طوری که این تخصص متقاضیان زیادی در بین رتبه های برتر کنکور کارشناسی ارشد دارد. البته لازم به ذکر است که تخصص جوشکاری همچنان جایگاه مشخص و تثبیت شده ای در برخی صنایع ندارد و متاسفانه از منظر یک مبحث ساده به آن نگاه می شود و گاه به عنوان یک تخصص مورد توجه قرار نمی گیرد. مثال های متعددی در صنعت وجود دارد که قبل از آغاز یک پروژه و مشاوره با یک متخصص جوشکاری، کار انجام شده و پس از تجربه شکست، متوجه اهمیت این تخصص شده اند. جا دارد که حوزه های مختلف صنعتی با این تخصص، اهمیت و جایگاه آن بیشتر آشنا شوند. به خصوص اینکه جوشکاری از منظر ارائه محصول موضوعی کیفی است و می بایست مطابق با استانداردهای مربوطه طراحی و ساخته شود که در بسیاری از صنایع نظیر نفت و گاز این موضوع جا افتاده اما در برخی صنایع دیگر این موضوع مغفول مانده است.

پیشنهاداتی متعددی برای رفع و یا تقلیل آسیب این موضوع می توان پیشنهاد نمود که از جمله آنها می توان به موارد ذیل اشاره نمود:

  • مشابه آنچه مهندسین عمران یا برق سالهاست در صنعت اجرا می کنند، سازمان نظام مهندسی در زمینه جوش تاسیس شود تا امکان نظارت عالیه بر اجرا و ساخت پروژه های جوشکاری وجود داشته باشد.
  • موسسات آزاد متعددی وجود دارند که دوره های جوشکاری و بازرسی را ارائه می نمایند. بهتر است این موسسات ذیل یک انجمن، دانشگاه یا یک آکادمی مهندسی فعالیت کنند تا از کیفیت دوره های آموزشی مربوطه اطمینان حاصل شود. به خصوص ارتباط این مراکز با دانشگاه و اساتید دانشگاهی ضعیف است.

 

در انتها و در صورت صلاحدید کمی درباره شرایط خانوادگی خود بفرمایید.

متاهل هستم و همسرم خانم مهندس موسوی در زمینه علوم کامپیوتر تحصیل کرده اند و با سپری کردن دوره های تخصصی حسابداری، سابقه کاری چندین ساله در شرکت های مختلف دارند. البته با توجه به مسئولیت سنگین تر ایشان در امر تربیت فرزند مدتی است که فعالیت کاری ایشان متوقف شده است. یک پسر به نام عرفان و یک دختر به نام حلما دارم که به تازگی متولد شده اند.

 

جناب آقای دکتر خرمی، از زمانی که جهت این گفتگو اختصاص دادید تا متخصصان جوشکاری بهتر سوابق و نظرات تان را بشناسند، سپاسگزاری نموده و از طرف پایگاه ولدیکا و نیز تمامی مخاطبان برای تان آرزوی تندرستی، شادکامی و توفیق هرچه بیشتر در خدمت به ایران عزیزمان داریم

من نیز از شما و مجموعه ولدیکا بابت فعالیت ها و خدمات تان به علم و صنعت جوشکاری ایران سپاسگزاری نموده و برایتان آرزوی موفقیت روزافزون دارم.