دات نت نیوک
X
GO

دکتر علی محمد هادیان

جناب آقای دکتر هادیان از نخستین اساتید دانشگاه تهران با تخصص لحیمکاری می باشند. ایشان بیش از 25 سال سابقه فعالیت های آموزشی و پژوهشی در زمینه های گوناگون فناوری های لحیمکاری داشته که حاصل مکتوب آن تالیف ده ها مقاله در این حوزه تخصصی است.

جناب آقای هادیان، کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی متالورژی از دانشکده فنی دانشگاه تهران و دکترای تخصصی خود را از دانشگاه مک گیل کانادا اخذ نموده اند و هم اکنون به عنوان عضو هیات علمی دانشکده فنی دانشگاه تهران با درجه استادی مشغول به فعالیت های آموزشی و پژوهشی هستند. ایشان همچنین مدیر عامل و رئیس هیات مدیره شرکت سپهر کاوشیار می باشند که در زمینه طراحی و ساخت آنتن های تبادل اطلاعات از طریق ماهواره (VSAT) فعالیت دارد که نمونه ای از آن سیستم ارتباط ماهواره ای بانک ها می باشد. امیدوارم که شما کاربر گرامی نیز از مطالعه این مصاحبه لذت برده و از آن بیاموزید.

 

 

هرچند که جنابعالی شخصیتی شناخته شده ای هستید، اما مطابق روال مرسوم لطفا در ابتدا خود را معرفی فرمایید.

اینجانب علی محمد هادیان هستم و در سال 1336 در شهر نهاوند از استان همدان به دنیا آمدم.

 

از دوران پیش از ورود به دانشگاه برای مان بگویید؟ زندگی در آن روزگار چگونه بود؟

من در خانواده ای متوسط با چهار فرزند رشد یافته و پدرم کارمند وزارت بهداری بودند. مقاطع دبستان و دبیرستان را در همان شهر طی نمودم. به دلیل علاقمندی ام در تابستان ها کار می کردم، البته در شهری کوچک مانند نهاوند فرصت های کاری زیادی وجود نداشت اما در حدی بود که علاقمندی های دانش آموزی مانند من را برآورده سازد. شهر نهاوند در آن زمان فاقد هرگونه امکانات جهت آمادگی برای شرکت در آزمون سراسری بود و همه چیز در کتاب های درسی و پشتکار دانش آموزان خلاصه می شد. به خاطر دارم که کتابی را در این زمینه از شهر دیگری با مشارکت یکی از دوستانم به بهای 20 تومان تهیه کرده که به صورت مشترک آن را مطالعه می نمودیم. باری، اوضاع چنین گذشت تا در سال 1356 و پس از شرکت در آزمون سراسری، در کارشناسی ارشد پیوسته رشته مهندسی برق دانشگاه تهران پذیرفته شدم.

 

چرا رشته مهندسی برق؟

از کودکی علاقه فراوانی به کارهای عملی و ساخت و تولید داشتم، به یاد دارم که اغلب اسباب بازی هایم را خود می ساختم و شاید این امر موجب علاقمندی فراوان من به رشته مهندسی گردید. با توجه به رتبه خوبی که در آزمون سراسری کسب نموده بودم و شرایط آن روزگار، حتی امکان ورود به رشته پزشکی را نیز داشتم اما علاقمندی ام به رشته های مهندسی بود. اما انتخاب رشته مهندسی برق شاید به دلیل کسب رتبه خوب در آزمون سراسری و گرایش رتبه های برتر به رشته مهندسی برق بود. هرچند که پس از یک سال تحصیل در این رشته و آگاهی از پتانسیل سایر رشته های مهندسی و نیز علاقمندی ام در زمینه کارهای عملی، با تغییر رشته در مهندسی متالورژی تحصیلاتم را ادامه دادم.

 

تحصیلات تکمیلی خود را در کدام دانشگاه ها گذراندید؟

همانطوری که گفته شد، ابتدا در کارشناسی ارشد مهندسی برق پذیرفته شدم و سپس به مهندسی متالورژی تغییر رشته دادم تا زمانی که دانشگاه ها با وقوع انقلاب اسلامی و پس از آن رخداد انقلاب فرهنگی تعطیلی شدند. در مدت تعطیلی دانشگاه به زادگاهم، شهر نهاوند، بازگشته و به عنوان معلم آموزش و پرورش مشغول به خدمت شدم و پس از بازگشایی دانشگاه ها تحصیلات ام را ادامه داده و در سال 1366 کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی متالورژی از دانشگاه تهران دریافت نمودم. سپس در آزمون وزارت علوم جهت اعزام دانشجو به خارج شرکت نموده و پذیرفته شدم. پس از انجام امور اداری مربوطه در سال 1367 با بورسیه وزارت علوم جهت گذراندن دوره دکترای تخصصی به دانشگاه مک گیل کانادا رفتم و پس از اتمام دوره مذکور در سال 1372 به ایران بازگشتم.

 

پایان نامه های مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی حضرتعالی در چه زمینه ای بودند؟

علاقمندی من به کارهای عملی در مدت تحصیل و انتخاب موضوع پایان نامه کارشناسی ارشد ادامه یافت. در آن زمان سنگ ها در معادن سنگ از طریق انفجار استخراج می شدند که این کار موجب تخریب و اتلاف بخش بزرگی از محصول می گردید. همزمان فناوری با نام سیم برش الماسه وارد شده بود که کار برش سنگ در معادن را با سهولت و کارایی بیشتر و اتلاف کمتری انجام می داد. پایان نامه اینجانب در زمینه بررسی امکان داخل سازی مواد پیشرفته به کار گرفته شده در این فناوری بود. رساله دکترای من نیز در زمینه اتصال سرامیک به فلز با استفاده از فرایند لحیمکاری بود که با سفارش یک شرکت هواپیماسازی تعریف شده بود.

 

همکاری تان با دانشکده فنی دانشگاه تهران چگونه آغاز شد؟

پیش از اعزام جهت گذراندن دوره دکترای تخصصی، مذاکراتی با دانشگاه تهران انجام دادم و توافق شد تا پس از بازگشت به عنوان عضو هیات علمی دانشکده فنی مشغول به فعالیت شوم و این آغاز همکاری من با این مجموعه بود که تا به امروز نیز ادامه دارد.

 

 

چه تفاوت هایی میان نظام آموزش مهندسی ایران و آنچه در سطح بین الملل در حال اجرا است، ملاحظه می فرمایید؟ به نظرتان چه اقداماتی مورد نیاز است؟

برای پاسخ به این سوال اجازه دهید تا از برخی آمارها کمک بگیرم، ایران در حال حاضر با تولید سالانه 230 هزار مهندس، در جایگاه سوم جهانی، پس از روسیه با تولید سالانه 450 هزار مهندس و امریکا با تولید سالانه 240 مهندس دارد. جالب است بدانید که سایر کشورهای صنعتی دنیا مانند ژاپن، انگلستان، فرانسه و ... همگی در این رتبه بندی پس از ایران قرار دارند. چنانچه مقادیر فوق را بر اساس جمعیت هر کشور در نظر بگیریم، ایران جایگاه نخست جهانی را در رتبه بندی فوق تصاحب کرده و تمامی کشورهای صنعتی پس از ما قرار خواهند گرفت. مقایسه آمار فوق با بزرگی اقتصاد کشورها و حجم تولید ناخالص داخلی (GDP) نتیجه ای معنادار را به دست می دهد که به گونه ای می تواند پاسخی به چرایی بیکاری بخش قابل ملاحظه ای از مهندسان باشد. چگونه می شود که اقتصادی با حجمی حدود پنجاه برابر اقتصاد ایران، در سطحی مشابه به تولید مهندس بپردازد. به نظر می رسد که زمان آن باشد تا به مبحث نیازسنجی و برنامه ریزی آموزشی توجه بیشتری مبذول گردد.

 

با کدام یک از بخش های صنعت همکاری فرموده اید؟

در سال 1373 بر حسب اتفاق در جریان مناقصه ای جهت ساخت آنتن های تبادل اطلاعات بانکی از طریق ماهواره قرار گرفتم که به دلیل تحریم های امریکا امکان ورود به ایران نداشتند. بنابراین شروع به بررسی و تحقیق نموده و پس از تلاش فراوان موفق به ساخت این وسیله با کیفیت مورد نظر با استفاده از کامپوزیت شدم. محصول اینجانب مورد تایید سازمان های ذیربط قرار گرفت، لذا پس از تجاری سازی، از سال 1374 شروع به تولید آن در قالب شرکت سپهر کاوشیار نمودم که تا به امروز نیز ادامه دارد و تنها تولیدکننده این محصول در ایران با تمامی مجوزها و استانداردهای لازم بوده و حتی موفق به صادرات آن نیز شده ایم. بنابراین می توان گفت که با صنعت و از طریق شرکتم همکاری مستمر دارم.

 

ارزیابی کلی حضرتعالی از صنعت لحیمکاری ایران چیست؟

لحیمکاری از جمله فرایندهای اتصال با کاربرد فراوان به ویژه برای پیوند مواد غیرهمجنس است. به طور سنتی بزرگترین مشتری فرایند لیحمکاری، صنعت الکترونیک است. از آنجایی که ایران دارای صنعت الکترونیک محدودی است، می توان حدس زد که فرایند لحیمکاری در کشورمان از رونق مناسبی برخوردار نباشد. هرچند صنایع دیگری وجود دارند که از این فرایند بهره می برند اما بازه کاربری محدود و صرفه اقتصادی اندک باعث شده تا تربیت نیروی انسانی متخصص، تایید صلاحیت های مربوطه و الزامات کیفی فرایند لحیمکاری چندان جدی گرفته نشده و صنایع جانبی آن در زمینه تولید مواد مصرفی لحیمکاری، دستگاه ها و تجهیزات لحیمکاری و شرکت های خدمات دهنده توسعه نیابند که نیازمند اقدامات جدی است. به عنوان نمونه صنعت خودروسازی با بکارگیری فرایند زردجوش (Weld Brazing) از مشتریان اصلی فرایند لحیمکاری در ایران است، بنابراین از متخصصان این صنعت انتظار می رود تا حداقل از طریق تشکیل گروه های کاری و تدوین مستندات استانداردی مربوطه، موجب ارتقای سطح کیفی این فرایند گردند.

بسیاری از فعالیت های پژوهشی که هم اکنون در دانشگاه تهران مشغول به انجام آن هستیم، به دلیل حرکت بر مرزهای دانش به کار صنعت ایران نمی آید و این مشکلی عمده در اقتصاد ایران است که دانشگاه و صنعت ارتباطی مستحکم و ساختاری ندارند و هر یک جداگانه به راه خود می روند و در نتیجه امکان هم افزایی نیز وجود ندارد.

 

در صورت صلاحدید در خصوص شرایط خانوادگی خود بفرمایید.

بنده متاهل هستم، دخترم دندانپزشک، پسر اولم دکترای مهندسی مواد و پسر دومم دانشجوی کارشناسی ارشد معماری هستند.

 

جناب آقای دکتر هادیان، از زمانی که جهت این گفتگو اختصاص دادید تا مهندسان و متخصصان فعال در صنعت اتصال ایران بهتر سوابق و نظرات حضرتعالی را بشناسند، سپاسگزاری نموده و از طرف پایگاه ولدیکا و نیز تمامی مخاطبان برای تان آرزوی تندرستی، شادکامی و توفیق هرچه بیشتر در خدمت به ایران عزیزمان داریم.

من نیز از زحمات جنابعالی و نیز از پایگاه ولدیکا به خاطر فرصتی كه در اختیار من قرار داده اند، سپاسگزاری نموده و برای تان آرزوی موفقیت روزافزون دارم.