دات نت نیوک
X
GO

دکتر علی فرزادی

جناب آقای دکتر فرزادی از استادان جوان دانشکده مواد و متالورژی دانشگاه صنعتی امیرکبیر با تخصص جوشکاری هستند. ایشان نزدیک به 10 سال سابقه فعالیت های آموزشی، پژوهشی و اجرایی در زمینه های گوناگون مهندسی جوش را دارند که حاصل مکتوب آن ترجمه کتاب و تالیف ده ها مقاله در این رشته کاربردی است.

جناب آقای فرزادی، کارشناسی خود را در رشته مهندسی متالورژی از دانشگاه سهند تبریز و کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی خود را در رشته مهندسی جوش از دانشگاه صنعتی شریف دریافت نموده اند و اکنون به عنوان عضو هیات علمی دانشکده متالورژی دانشگاه صنعتی امیرکبیر مشغول به فعالیت هستند. امیدوارم که شما کاربر گرامی نیز از مطالعه این مصاحبه لذت برده و از آن بیاموزید.

 

 

هرچند که جنابعالی شخصیتی شناخته شده ای هستید، اما مطابق روال مرسوم لطفا در ابتدا خود را معرفی فرمایید.

اینجانب علی فرزادی هستم و در فروردین ماه سال 1357 در شهر اهواز به دنیا آمدم.

 

از دوران پیش از ورود به دانشگاه برای مان بگویید؟ زندگی در آن روزگار چگونه بود؟

مقطع ابتدایی را در دبستان نجات الهی و مقطع راهنمایی را در مدرسه آزادی گذرانده و سپس به دبیرستان شهدای اهواز رفتم. ما اولین دوره آموزش نظام جدید بودیم، سال نخست هر تغییری اغلب همراه با نشیب و فرازهای مختلف است که ما نیز از آنها بی بهره نماندیم. سال نخست را همراه با تمامی شاخه های تحصیلی دیگر سپری نموده و سپس وارد رشته ریاضی شدم و دو سال بعد موفق به اخذ دیپلم شدم. سپس وارد دوره پیش دانشگاهی شدم که در آن سال تنها در یک مدرسه در اهواز با فاصله ای بعید از منزل مان برگزار می شد. باری، آن سال نیز گذشت و ما در سال 1375 اولین دوره فارغ التحصیلان نظام جدید بودیم که به آزمون سراسری متفاوت با سال های پیشتر از آن رسیدیم.

 

چرا دانشگاه سهند تبریز؟ چرا رشته مهندسی متالورژی؟

با شرکت در آزمون سراسری با مشخصاتی که شرح آن رفت، در رشته مهندسی متالورژی گرایش تولید فلزات غیرآهنی دانشگاه سهند تبریز پذیرفته شدم. حقیقت آن است که در آن زمان دانشگاه سهند تبریز را نمی شناختم. خوشبختانه در آزمون سراسری رتبه خوبی کسب نموده بودم اما به دلیل اشتباه در انتخاب رشته در این دانشگاه پذیرفته شدم. البته دانشگاهی خوب با اساتیدی ممتاز است اما در آن زمان جزو انتخاب های اینجانب نبود. همچنین از رشته مهندسی متالورژی نیز شناخت و اطلاعات اندکی داشتم که نتیجه تحقیقی بود که در این خصوص از مهندسان مکانیک و صنایع فامیل و نیز برخی از دوستان همکلاس انجام داده بودم.

در آن سال کلاس های دانشجویان پذیرفته شده برای گرایش فلزات غیرآهنی رشته مهندسی متالورژی از بهمن ماه آغاز می شد که این امر موجب ایجاد وقفه ای پنج ماهه در آغاز تحصیلات اینجانب شد. اما شاید همین وقفه کوتاه بود که باعث شد تحصیلم را با انرژی و انگیزه بالاتری آغاز نموده و موفق شوم تا آن را در سال 1379 و در مدت 7 ترم به اتمام رسانده و با شرکت در آزمون کارشناسی ارشد و کسب رتبه نهم، در رشته جوشکاری دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شوم. فاصله میان زمان اتمام دانشگاه در تیرماه 1379 تا مهرماه همان سال نیز در یک کارگاه عملیات حرارتی در تبریز مشغول به فعالیت شدم و فرایند نیتراسیون را در آن کارگاه راه اندازی نمودم. این کار که اولین برخورد جدی اینجانب با بازار کار بود، علی رغم کوتاهی زمان، تجربیات بسیار گرانقدری برایم به همراه داشت.

 

تحصیلات تکمیلی خود را در کدام دانشگاه ها گذراندید؟

در مهرماه سال 1379 مقطع کارشناسی ارشد جوشکاری را در دانشگاه صنعتی شریف آغاز نمودم. در این مقطع علاوه بر تحصیل این فرصت را نیز یافتم که از طریق دانشگاه با گروه صنعتی ایران خودرو در تعمیر قالب های ریخته گری آن مجموعه که از جنس فولاد H13 است به کمک جوشکاری همکاری نمایم. از جمله فعالیت های انجام شده در این پروژه تدوین رویه اجرایی (Procedure) تعمیر ترک در قالب های ریخته گری آن مجموعه بود. این همکاری که به صورت مشترک با یکی از دوستان و تحت نظارت جناب آقای دکتر کوکبی صورت گرفت، علاوه بر مقاله ارائه شده در کنفرانس ملی جوشکاری که به بیان دست آوردهای حاصل از این پروژه می پرداخت، تجربیات ارزشمندی را نیز برایم به همراه آورد که تا به امروز نیز یکی از زمینه های اصلی همکاری های اینجانب با صنایع را تشکیل می دهد. این پروژه و نتایج حاصل از آن مصداقی عینی بر لزوم ارتباط و همکاری صنعت و دانشگاه است که علاوه بر دست آوردهای کوتاه مدت، به کسب تجربه و تربیت متخصصانی منجر خواهد شد که قرار است بعدها در صنایع مختلف مشغول به خدمت شده و گره ای از مشکلات بگشایند. در غیر این صورت انتقاد از بی تجربه بودن مهندسانی که به تازگی فارغ التحصیل شده اند، چندان منصفانه نیست زیرا که محل کسب تجربه ایشان همان صنعت است.

در بهار سال 1381 همزمان با تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد، در آزمون دکترای تخصصی دانشگاه های شریف، تهران و تربیت مدرس شرکت نمودم و موفق شدم در هر سه دانشگاه پذیرفته شوم. انجام سایر کارها از جمله مصاحبه های مربوطه و اعلام نتایج تا شهریور ماه به طول انجامید و در نهایت در دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شدم. از آنجایی که دوره دکترا تخصصی از بهمن ماه آغاز می شد، در فرصت کوتاه باقی مانده پروژه خود را به پایان برده و پس از انجام مراحل گزارش و دفاع از مقطع کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شده و دوره دکترای خود را آغاز نمودم.

 

پایان نامه های مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی حضرتعالی در چه زمینه ای بودند؟

پایان نامه مقطع کارشناسی ارشد اینجانب در خصوص سخت پوشانی (Hardfacing) و روکش کاری (Cladding) بود. این پروژه از سه مرحله اصلی تشکیل شده بود، مرحله نخست و شاید جالب ترین آنها ساخت الکترود توپودری با خواص مورد نظر جهت پوشش دهی سطح موضوع پروژه بود. مرحله دوم اجرای فرایند جوشکاری و مرحله سوم اندازه گیری خواص و مقایسه و بررسی آنها بود. سیم جوش های مختلفی با درصدهای متفاوتی از منگنز ساخته شد، جوشکاری صورت گرفت و سنجش خواص انجام شد و پس از بارها تلاش، بالاخره موفق به استخراج ترکیب شیمیایی و ساخت الکترود مناسب شدم و به صورتی که پیشتر شرح آن رفت، دفاع نموده و فارغ التحصیل شدم.

رساله دکترای تخصصی اینجانب در زمینه پیش بینی توزیع حرارت جوشکاری و ریزساختار حاصل از آن با نرم افزار شبیه سازی فلوئنت (Fluent) بود که مراحل متنوعی را شامل می شد. مرحله نخست تکمیل اطلاعات در رابطه با تحلیل المان محدود و آشنایی با نرم افزار فلوئنت و قابلیت های آن بود. در مرحله دوم می بایست فرایند جوشکاری را به کمک این نرم افزار تعریف و تحلیل می نمودم و در مرحله سوم نتایج به دست آمده را با نتایج حاصل از نمونه جوشکاری شده واقعی مقایسه کرده و تحلیل انجام شده را اعتبارسنجی و صحت سنجی می نمودم که هر سه مرحله به خوبی سپری گردید و نتایجی قابل اطمینان حاصل شد. بخشی از این پژوهش در دوران فرصت مطالعاتی اینجانب در گروه مهندسی مکانیک دانشگاه KTH سوئد انجام شد. از آنجایی که تخصص استادم در آن دانشگاه در زمینه شبیه سازی ریزساختار با استفاده از نرم افزارهای المان محدود بود، این دوران فرصتی فراهم آورد تا بتوانم پژوهش های انجام شده در ایران را تکمیل نموده و ریزساختارهای حاصل از جوشکاری را پیش بینی نمایم. پس از بازگشت به ایران در مهرماه سال 1387 از رساله ام دفاع کرده و با پذیرش آن، مقطع دکترای تخصصی را به پایان رساندم. در دوران فرصت مطالعاتی ام، به طور همزمان تحقیقی را با یکی از استادان گروه متالورژی دانشگاه KTH در زمینه شبیه سازی خوردگی آغاز نمودم که بطور موازی با پروژه اصلی انجام داده و به اتمام رسانیدم و نتایج قابل اطمینانی نیز به دست آمد که مقاله ای نیز در رابطه با آن تدوین و منتشر گردید.

 

همکاری تان با دانشکده متالورژی دانشگاه صنعتی امیرکبیر چگونه آغاز شد؟

پیش از سپری نمودن دوره فرصت مطالعاتی در دانشگاه KTH سوئد، یک ترم در دانشگاه شهید چمران اهواز تدریس نموده و بورسیه آن دانشگاه شده بودم. بنابراین مطابق رویه مرسوم پس از اتمام تحصیل در مقطع دکترای تخصصی به عضویت هیات علمی آن دانشگاه درآمده و فعالیت های آموزشی خود را از سال 1387 آغاز نمودم که با راه اندازی دوره کارشناسی ارشد جوشکاری در آن دانشگاه شدت یافت، اما از سال 1388 به طور همزمان در دانشگاهای مختلف تهران نیز تدریس می نمودم. در سال 1391 این امکان فراهم شد تا به دانشگاه صنعتی امیرکبیر که پیشتر در آن تدریس می نمودم، منتقل شوم. لذا پس از طی مراحل قانونی به عضویت هیات علمی این دانشگاه درآمدم و همچنان مشغول به خدمت در این موسسه معتبر آموزشی هستم.

 

در خصوص تالیفات و ترجمه های خود بفرمایید.

هرچند که هیچ گاه با هدف تدوین مقاله پروژه ای را تعریف و یا قبول نکرده ام اما این افتخار را داشته ام که به تنهایی و یا با همکاری دیگر بزرگواران مقالاتی را تدوین و منتشر نمایم. همچنین در سال 1396 ترجمه ای از ویرایش سال 2015 کتاب متالورژی جوشکاری لیپولد ارائه نمودم که پس از بازنگری ترجمه انجام شده توسط جناب آقای مهندس محمد حسین نوری پور، به وسیله انتشارات دانشگاه صنعتی امیرکبیر به چاپ رسیده و پایگاه ولدیکا نیز آن را در بخش کتاب های جوشکاری معرفی نموده است.

 

با کدام یک از بخش های صنعت همکاری فرموده اید؟

همانطور که گفتم اولین تجربه کاری اینجانب مربوط فاصله چند ماهه میان اتمام مقطع کارشناسی و آغاز مقطع کارشناسی ارشد بود که در یک کارگاه عملیات حرارتی در تبریز مشغول به فعالیت شدم. پس از ورود به مقطع کارشناسی ارشد تا چند سال غیر از همکاری کوتاهی که به منظور تعمیر قالب های ریخته گری با گروه ایران خودرو داشتم، تمامی انرژی و وقت اینجانب مصروف مطالعه و تحقیق گردید. در سال 1380 به عنوان نیروی ساعتی جذب شرکت کشتی سازی و صنایع فراساحل ایران (ایزوایکو) شدم اما پس از یک سال و با اخذ پروژه ای در فازهای 6، 7 و 8 پارس جنوبی توسط شرکت ایزوایکو تحت نظارت شرکت های پتروپارس و استات اویل، پیشنهاد دادند تا قرارداد اینجانب از ساعتی به پیمانی تمام وقت تغییر نموده و به صورت دائم در بخش تضمین کیفیت آن مجموعه حضور داشته باشم، البته پس از مدتی بطور همزمان در دو واحد تضمین کیفیت و تامین پروژه مشغول به فعالیت شدم. در بخش تامین تعدادی لوله که قطر بالایی داشتند، پروژه با مشکل مواجه شد. مدیر پروژه تصمیم گرفت لوله ها در شرکت تولید شوند و من را به عنوان هماهنگ کننده و مدیر تولید تعیین کردند. سرانجام لوله ها با کیفیت مدنظر کارفرما تولید شدند که در نوع خود تجربه بسیار ارزشمندی برای من و شرکت بود. این اولین تجربه رسمی کارمندی اینجانب بود که دوستان و تجربیات فراوانی در حوزه نفت و گاز برایم به ارمغان آورد. مهمترین درسی که در این مدت گرفتم این بود که درس های تدریس شده در دانشگاه در انجام فعالیت های کاری بسیار کمک کننده هستند و منجر به ارتقاء این فعالیت ها می شوند.

پس از آن مدت کوتاهی در شرکت BV به عنوان بازرس در پروژه ای که آن شرکت در دارخواین داشت، مشغول به کار شدم و سپس به شرکت مدیریت نیروگاه های آبی ایران (فراب) پیوستم که پروژه های زیادی در دست اجرا داشت. این همکاری تا اردیبهشت ماه 1386، هنگامی که جهت سپری نمودن دوره فرصت مطالعاتی در دانشگاه KTH عازم کشور سوئد بودم، ادامه یافت.

پس از اتمام دوران فرصت مطالعاتی، بازگشت از سوئد و ارائه رساله دکترا نیز ابتدا به عنوان عضو هیات علمی دانشکده مهندسی دانشگاه شهید چمران اهواز مشغول به فعالیت های آموزشی، پژوهشی و اجرایی شدم و پس از چند سال به دانشگاه صنعتی امیرکبیر انتقال یافتم و هم اکنون نیز به عنوان عضو هیات علمی گروه جوشکاری و نیز مسئول ارتباط با صنعت دانشکده متالورژی این دانشگاه مشغول به کار هستم. در مدت خدمت در دانشگاه صنعتی امیرکبیر نیز با شرکت های انتقال گاز ایران، فولاد خوزستان و پتروشیمی خارک همکاری هایی داشته ام.

 

 

جناب آقای دکتر فرزادی در چه زمینه ای به عنوان متخصص شناخته می شوند؟

با عنایت موضوع رساله دکترا، پروژه ها و مطالعات انجام شده و نیز مقالات ارائه شده، در زمینه های شبیه سازی جوشکاری و نیز جوشکاری تعمیراتی و سطحی کاری بیشتر فعالیت نموده ام. در رابطه با شبیه سازی جوشکاری تا کنون پروژه هایی با استفاده از نرم افزارهای SYSWELD، Fluent و ANSYS انجام شده اند و نیز در زمینه جوشکاری تعمیراتی و سطحی کاری (روکش کاری)  نیز همکاری هایی با گروه صنعتی ایران خودرو و نیز شرکت فولاد خوزستان و دیگر شرکت ها داشته ام.

 

از منظر حضرتعالی نظام آموزش مهندسی ایران دارای چه نقاط ضعفی است؟ به نظرتان چه اقداماتی مورد نیاز است؟

به نظر من نظام آموزش مهندسی ایران در طول سالیان گذشته کمیت محور بوده که نتیجه آن تعداد قابل ملاحظه فارغ التحصیلان است. این امر نیاز صنایع به جذب مهندس را پاسخ داده اما نتوانسته مشکلات ایشان را برطرف نماید. زیرا هنگامی که راهبرد اصلی افزایش کمیت باشد، کیفیت از اولویت برخوردار نخواهد بود. مشابه صنعتی آن را می توانید در تولید انبوه محصولات بی کیفیت برخی شرکت های داخلی ملاحظه نمایید که برای ایشان رضایت مشتریان اولویت ندارد. مشتری دانشگاه، صنعت و محصول آن نیز دانشجو است، بنابراین چنانچه به واقع طالب همکاری صنعت و دانشگاه هستیم، می بایست کیفیت محصول مان را در اولویت قرار داده تا بتوانیم اعتماد صنایع را دوباره به دست آوریم.

البته اینکار توسط اغلب دانشگاه های برتر ایران در جریان بوده و هست و اغلب فارغ التحصیلان این دانشگاه ها در داخل و یا خارج کشور از موقعیت کاری مناسبی برخوردارند اما در مقیاس کلان و برای انواع دانشگاه های موجود این امر صادق نیست. خوشبختانه امروز استانداردهایی در سطح بین المللی برای آموزش مهندسی تدوین شده و استفاده می شود، لذا برای برون رفت از مشکلات موجود، رجوع به این استانداردها و بومی سازی منطقی آنها می تواند مناسب باشد. لازم به ذکر است که بسیاری از کشورهای حوزه خلیج فارس و حتی پاکستان نیز این استانداردها را به عنوان مرجع آموزش در نظر گرفته اند و از مزایای اجرای منطقی آن برخوردار شده اند
از دیگر نقط ضعف نظام آموزش مهندسی، اهمیت و اولویت فراوان مقاله برای دانشگاه است. از منظر اینجانب دانشگاه ها می بایست معیارهای دیگری را نیز در این زمینه ایجاد نمایند. تعداد مقالات معیاری کمی و مناسب است اما در برگیرنده تمامی جوانب فعالیت های یک معلم دانشگاه نیست. به عنوان نمونه این معیار بیانگر نحوه تدریس و میزان تعهد ایشان در بیان مفاهیم و انتقال کامل آن به دانشجویان، سطح تلاش های وی جهت برقرار ارتباطی موثر و پایدار با صنعت و رفع مشکلات ایشان و حتی بیانگر کیفیت مقالات ارائه شده نیست. معیارها می بایست بر اساس نیازمندی های موجود، به روز رسانی گردند. همچنین در عرصه اخلاق مهندسی به منظور ارتقای سطح تعهد فارغ التحصیلان به ویژه در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی نیاز به برنامه ریزی و اقدامات بیشتری است.

 

ارزیابی کلی حضرتعالی از صنعت جوشکاری ایران چیست؟

اغلب صنایع ایران از جمله صنعت جوشکاری و صنعت بازرسی در مقیاس کلان به صنایع کشورهای دیگر وابسته است، مصداق این حرف افزایش سرسام آور قیمت کالاهای تولید داخل با افزایش بهای ارز طی ماه های اخیر (سال 1397) است. صنعت جوشکاری ایران علی رغم پیشرفت های غیرقابل انکاری که طی این سال های اخیر داشته است، هنوز در اغلب موارد صنعتی زاینده محسوب نمی شود. گواه این مدعی بودجه اندکی است که بسیاری از شرکت ها و کارخانجات به امر پژوهش و تحقیق اختصاص می دهند و پیرو آن همکاری بسیار ضعیف موجود میان صنعت و دانشگاه در این زمینه کاربردی است. علت آن را می توان در عدم احساس نیاز صنعت برای ارتباط با دانشگاه جستجو نمود. از منظر اینجانب مادامی که چنین احساس نیازی به صورت خود جوش ایجاد نشده باشد، همچنان صنعت جوشکاری و بازرسی ایران در دوران پیش از بلوغ به سر خواهد برد. این امر، با تقویت بخش خصوصی و ایجاد یک فضای رقابتی در تولید قابل دستیابی خواهد بود.

از طرف دیگر مطابق بررسی های صورت گرفته فرایندهایی مانند جوشکاری الکترود دستی (SMAW - MMA) و جوشکاری قوسی تنگستن - گاز (GTAW - TIG) بیشترین میزان مصرف را در صنایع ایران دارند، این در حالی است که این فرایندها از کارآیی و صرفه اقتصادی پایینی برخوردار هستند و در اغلب کشورهای توسعه یافته با فرایندهای موثرتری مانند جوشکاری قوسی فلز - گاز (GMAW – MIG / MAG) و جوشکاری پلاسما (PAW)، جوشکاری با پرتوی لیزری (LBW) و جوشکاری با پرتوی الکترونی (EBW) جایگزین شده اند. همچنین در حوزه فرایندهای جوشکاری حالت جامد (Solid State Welding) نیز فرایند جوشکاری اصطکاکی تلاطمی (FSW)، یکی از کارآمدترین فرایندهای موجود است که پژوهش ها و بررسی های فراوانی توسط اساتید مختلف دانشگاه در این زمینه صورت گرفته و حتی نمونه ای بومی از آن نیز تولید شده است. اما متاسفانه کاربری چندانی در صنایع نیافته است. همچنین در حوزه اتوماسیون فرایندهای جوشکاری نیز باید کارهای زیادی انجام دهیم. امروزه بسیاری از کارها به صورت خودکار انجام می شوند. در حوزه بازرسی نیز اوضاع بر همین منوال است، روش های نوین بازرسی کمتر توسط شرکت های بزرگ کارفرمایی که نقشی محرک در این حوزه دارند، درخواست و اجرا می شود و این امر موجب شده تا بسیاری از پروژه ها محدود به برخی روش های سنتی آزمون غیرمخرب (NDT) باشند که از قابلیت اطمینان پایین تری برخوردار هستند و موجب ازدیاد ریسک می شوند. هرچند که تحریم موضوعی موثر در عدم امکان دسترسی به فناوری های نوین بوده و هست اما اغلب فرایندهای فوق سال ها پیش از آغاز تحریم ها ابداع شده و کاربردی شده اند.

سوال این است صنایعی که جوشکاری و بازرسی بخشی از فرایند تولید آنها است، مانند صنعت خودروسازی و یا صنعت ساختمان، چه میزان از دانش نوین این علوم بر اساس پتانسیل های موجود در کشور بهره می برند؟ چه میزان در زمینه های علمی فعالیتی که در حال انجام آن هستند، تحقیق می نمایند؟ چه تعدادی از مشکلات فنی خود را برای بررسی، تحلیل و ارائه راه حل های بلند مدت به خارج از شرکت که شاید به دلیل عدم حضور شبانه روزی و عدم درگیری با مشکلات روزمره آن مجموعه و نیز همکاری با صنایع گوناگون از دید وسیع تری برخودارند، ارجاع داده اند؟ از دیدگاه اینجانب، این موارد معیار توسعه یافتگی واقعی یک صنعت محسوب می شوند.

 

با عنایت به سوابق فعالیت های جنابعالی و به خصوص همکاری تان با بخش های مختلف صنعت، وضعیت کیفی مجموعه ها و سازه های جوشی را چگونه ارزیابی می كنید؟ به نظرتان چه اقداماتی مورد نیاز است؟

بخشی از این سوال را پیشتر پاسخ داده ام، آنچه که می خواهم به توضیحات قبلی اضافه نمایم ضابطه مند نبودن و عدم التزام عملی به بهبود مستمر کیفیت است. در چنین شرایطی جنبه های مختلف تولید از جمله کیفیت از فرد محوری بالایی برخوردار خواهند بود. بسیار دیده و شنیده ایم که با ورود مدیری به یک شرکت نرخ تولید آن افزوده شده و یا کیفیت محصولات آن مجموعه رشد چشمگیری می یابد، اما با خروج ایشان و یا انتقال شان به کارخانه ای دیگر، اوضاع به روال سابق باز می گردد. این امر به وضوح نشان از محوریت فرد و نهادینه نشدن برخی امور از جمله کیفیت در صنایع گوناگون از جمله صنعت جوشکاری دارد. هرچند که افراد بزرگواری در صنعت و دانشگاه تلاش نموده اند و جایگاه فعلی به نوعی مرهون سعی این عزیزان در دوران سخت این مرز و بوم مانند زمان جنگ تحمیلی، تحریم و ... می باشد اما آنچه منظور نظر اینجانب است، لزوم توجه به زمینه هایی است که مغفول باقی مانده اند.

واقعیت صنعت آن است که کیفیت قربانی کمیت می گردد. در بسیاری از شرکت ها واحد کیفیت قسمتی لوکس و واحد تولید قسمتی ضروری محسوب می شود. نتیجه این دیدگاه اختصاص مستمر قوی ترین مدیران به واحد تولید است زیرا که فرماندهان ارشد بطور طبیعی بهترین افسران و افرادشان را در جناح ها و جبهه های مهمتر متمرکز می نمایید. این امر منجر به تضعیف مداوم بخش کیفیت و تقویت مستمر بخش تولید شده و بر تفکر تفوق کمیت بر کیفیت دامن می زند.

 

جناب آقای دکتر فرزادی، از زمانی که جهت این گفتگو اختصاص دادید تا مهندسان و متخصصان فعال در عرصه مهندسی جوشکاری و مهندسی بازرسی بهتر سوابق و نظرات حضرتعالی را بشناسند، سپاسگزاری نموده و از طرف پایگاه ولدیکا و نیز تمامی مخاطبان برای تان آرزوی تندرستی، شادکامی و توفیق هرچه بیشتر در خدمت به ایران عزیزمان داریم.

من نیز از زحمات و پی گیری های جنابعالی و همچنین از پایگاه ولدیکا به خاطر فرصتی كه در اختیار من قرار داده اند، سپاسگزاری نموده و برای تان آرزوی موفقیت دارم.

 

( صفحه شخصی جناب آقای دکتر علی فرزادی - پایگاه اینترنتی دانشگاه صنعتی امیرکبیر )